The (corporate) world is your oyster

Toen ik drie jaar geleden mijn eerste stappen zette in het kantoorleven, voelde alles nieuw en groot. Ik was jong, enthousiast en ook wel een beetje onzeker. Ik dacht: oké, dit is het dus, dit is werken. Collega’s in nette pakken, vergaderingen met managers die moeilijke vragen stelden, en andere senior leaders die soms meer afstandelijk dan benaderbaar leken.

Het voelde soms alsof ik in een toneelstuk was beland waar ik nog niet precies wist welke rol ik moest spelen.

De mensen die je tegenkomt

In die eerste jaren leer je vooral veel over mensen. Collega’s, managers, leiders – en allemaal in verschillende smaken. Sommigen hartelijk en geïnteresseerd, anderen… nogal zuur en vlak.

Vooral met die laatste had (en heb) ik moeite. Ik heb me vaak afgevraagd: waarom doen mensen zo? Waarom zou je een werkdag doorbrengen zonder een greintje enthousiasme? Maar goed, iedereen gaat anders om met spanning, emoties en confrontaties. De een trekt zich terug, de ander bouwt een muur om zich heen.

En dat is misschien wel de grootste les: de werkvloer is een soort mini-maatschappij. Iedereen brengt zijn eigen bagage, zijn eigen copingmechanismen, zijn eigen stijl mee.

Van conflict vermijden naar “nee” zeggen

Zelf was ik in het begin behoorlijk conflictvermijdend. Als iemand het niet met me eens was, kroop ik in mijn hoofd: heb ik iets verkeerd gedaan? Had ik dit anders moeten aanpakken? Het zorgde ervoor dat ik te lang rondliep met dingen en mezelf kleiner maakte dan nodig.

Langzaam leerde ik dat het oké is om “nee” te zeggen. Om je eigen mening te hebben en uit te spreken, zonder dat de wereld vergaat.

De eerste keer dat ik dat deed, voelde bijna als een sprong in het diepe. Maar er gebeurde niks. Niemand werd boos, ik werd niet afgebrand – mijn mening werd gewoon gehoord. Zelfs gewaardeerd. En dat was een eyeopener: blijkbaar mag ik er gewoon zijn.

De keuzes zijn van jou

Misschien wel de mooiste realisatie na drie jaar: je carrière is van jou. Niet van je manager. Niet van je ouders. Niet van “het systeem”. Jij mag kiezen waar je blij van wordt.

Mijn traineeship heeft me daarin veel gebracht. Ik heb de kans gehad om meerdere afdelingen te zien, compleet verschillende teams, compleet verschillende soorten werk. En dat is goud waard, want daardoor ontdek je:

• Waar krijg ik energie van?

• Welke omgeving past bij me?

• Met wat voor soort mensen werk ik het liefst?

Sommige banen slurpen je mentaal leeg, andere zijn fysiek zwaar. De ene rol geeft je veel vrijheid, de andere dwingt je in een strak keurslijf. Niets is perfect – de vraag is: wat past bij jou?

Wat is het je waard?

Elke keuze in je carrière komt met een prijskaartje. En dat is niet alleen salaris.

• Flexibele werktijden kunnen betekenen dat je soms ’s avonds of in het weekend werkt.

• Een hoger salaris kan ook meer stress of langere dagen betekenen.

• Een groot bedrijf kan inspirerend zijn, maar ook log en politiek.

• Een specialistische rol kan overzichtelijk zijn, maar ook eenzaam.

En ja, dan is er nog de hamvraag: geld. Het leven is duur. Vooral als je jong bent, je eerste huis wil kopen of simpelweg rond wil komen in deze tijd. Vaak zijn de best betaalde banen ook de banen die je het meest opvreten.

Dat is de balans waar ik zelf nog steeds mee worstel. Want natuurlijk wil ik groeien, stappen maken, meer verdienen. Maar ik merk ook dat ik steeds beter weet wat ik níet wil opofferen.

Trial and error

Wat ik mooi vind aan de eerste jaren van je carrière, is dat je eigenlijk nog alles mag uitproberen. Het voelt soms alsof je al vroeg moet weten waar je “voor altijd” in wilt werken, maar dat is onzin. Je mag gewoon ontdekken. Doe dat ook.

Ik heb al genoeg gezien om te weten dat ik niet overal gelukkig van word. En dat is net zo waardevol als weten wat je wél wil.

Je hoeft niet in één rechte lijn te lopen. Soms ga je een zijpad in, soms merk je dat een omgeving tóch niet past. Dat is geen mislukking, dat is juist informatie voor je volgende stap.

Nog geen routekaart (en dat is oké)

Eerlijk: ik heb mijn carrièrepad nog niet helemaal scherp, hoor. Ik weet dat ik stappen wil maken, dat ik meer wil verdienen en dat ik vooral een werkleven wil dat bij me past. Maar hoe dat zich precies gaat uitkristalliseren? Geen idee. Maar als ik dit nog 40 jaar moet doen kan ik het maar beter leuk hebben.

Wat ik wel weet: de keuzes die ik nu maak, brengen me dichterbij wat ik belangrijk vind. Elke ervaring, elke afdeling, elke rol leert me iets over mezelf. En dat is misschien wel het enige kompas dat je nodig hebt.

De corporate wereld is soms keihard en complex, maar het is óók een plek waar je jezelf kunt ontdekken. Waar je kunt leren omgaan met mensen, met conflict, met jezelf.

En bovenal: waar je mag kiezen. Wat jij belangrijk vindt. Waar jij gelukkig van wordt. Don’t forget!

De wereld ligt open – maar jij bepaalt welke kant je op gaat.

En nu jij

Sta jij aan het begin van je carrière? Of ben je misschien al een paar jaar onderweg? Vraag jezelf eens af: wat is het je waard? En waar word je écht blij van?

Het antwoord hoeft niet vandaag te komen. Maar elke keuze die je maakt, brengt je een stap dichterbij.

In ‘Eerste Generatie’ deel ik mijn lessen over zelfontwikkeling, carrière, en meer – als eerste generatie. professioinal zonder dat handige duwtje van een goed geplaatst familielid.

Kortom: hoe je zonder meegeleverd kompas tóch de juiste koers vindt.

Meer lezen? Abonneren is gratis en kan hier. Dan ontvang je wekelijks een nieuwsbrief in je inbox.